تبلیغات
مدل سازی اطلاعات ساختمان building information modeling - تا کی باید بچه داری کرد؟

درحال مشاهده: مدل سازی اطلاعات ساختمان building information modeling - تا کی باید بچه داری کرد؟

ادعونیاهدای خون
موسسه محک
اهداء عضو

تا کی باید بچه داری کرد؟

جمعه 12 آذر 1395
02:35
بیم BIM
تا کی باید بچه داری کرد؟

با کلی ذوق و شوق فرزند شما به دنیا می آید. با یک عالمه آرزو به پرورش وی همت می گمارید. برای تحصیلاتش و فراهم کردن آنچه می خواهد، زحمات زیاد را متحمل می شوید تا اینکه حداقل در آینده بتواند روی پای خود بایستد و شاید او نیز به مانند شما بتواند مسئولیت خانواده اش را به عهده گیرد. البته اینکه وی بتواند فردی مؤثر برای جامعه خود باشد و باعث افتخار شما گردد نیز در اوایل به ذهنتان مبادرت می کند، ولی دست آخر از خداوند می خواهید که او فردی سر به راه باشد که زندگی آبرومندانه ای را مدیریت کند. اما شرایطی را در نظر بگیرید که این فرزند علیرغم تمام زحماتی که برایش کشیده اید و با اینکه تمامی امکانات آموزشی و پرورشی را برایش فراهم کرده اید، نه تنها خانه را ترک نمی کند بلکه برعکس، به صورت فزاینده ای در امور خانه شما دخالت می کند. شما از خود خواهید پرسید که این بچه داری تا کی قرار است ادامه یابد؟ یعنی این موجود نباید زمانی خانه را ترک کرده، به امرار معاش برای خودش بپردازد؟ گیرم که به سرمایه ای نیاز دارد و فرض بر اینکه شما این سرمایه اولیه را در اختیارش بگذارید و شاید در مسیر فعالیت وی، گاه به گاه سرمایه بیشتری به او داده باشید تا بلکه آن خواسته های حداقلی شما، روزی برآورده گردد تا شاید شما بتوانید به تولد و رشد نوه هایتان توجه کنید و لذت ببرید! اما این فرد نه تنها مدام سرمایه می خواهد و به هر کاری دست می زند، بلکه هیچوقت خانه را ترک نمی کند و همچنان به مانند دوران طفولیت، انتظار دارد که شما همان بابا و مامان برایش باشید و به اموراتش بپردازید. اگر کسی تهدیدش می کند، شما امنیتش را فراهم کنید و اگر گرسنه است، غذایش را آماده کنید و برایش لباس تهیه کنید. دست آخرهم به همه رفقایش می گوید که مشغول سرمایه گذاری است و پدر و مادرش به اندازه کافی به وی توجه نمی کنند! عجب سناریوی دلخراشی برای همه والدین است.

 مهندسی و مدیریت ساخت  (ICEMA)  Construction Engineering Management


داستان بالا حکایت بزرگترین والد ماست، ایران. مدیریت کشور تصمیم گرفت که برای بعضی از بچه های خود امتیازهایی قائل گردد. تصمیم گرفت که سرمایه لازم برای انجام کار را، همراه با تمامی ملزومات آن کار، در اختیار این دسته از بچه های خود قرار دهد. بازار کار را برای این بچه ها انحصاری کرد تا آنان در فشار رقابت با دیگر بچه ها و یا بچه های دیگران قرار نگیرند تا آماده گردند؛ شاید روزی به فراخور سایز گردنشان بتوانند در دنیا با دیگران رقابت کنند. شاید دادن این امتیازات برای این بود که شاید روزی در آینده، این بچه ها بتوانند عصای دست ولی خود باشند؛ البته این انتظار بسیار زیادی است و انتظار حداقلی این بود که شاید این فرزندان، وبال ایران نباشند. اما به مانند همان فرزند داستان بالا، این بچه های لوس ایرانی حاضر نیستند که خانه را ترک کنند و در بازار کار با دیگران رقابت کرده، بعد از سال ها خوردن و خوابیدن و با پول میلیون ها نفر دیگر آموزش و پرورش دیدن، باز هم نگاهشان به ردیف های بودجه ایران است تا بلکه درآمدی داشته باشند. خوشمزه تر اینکه ادعا دارند که مثلاً دولت ایران به اینان، بابت خدماتشان، بدهکار است!!! شرکتی که با پول ملت درست شده، نه با سرمایه گذاری خصوصی، و در بازار انحصاری ایران، که با وضع قوانین مشخص تأمین شده بود، فعالیت می کرده و تمامی ابزار لازم برای فعالیت را مردم ایران برایش تأمین کرده اند، امروز که تحریم ها برقرار هستند، نه تنها گرهی از مشکلات ما باز نمی کند، بلکه طلبکار هم هست که فلان مقدار از دولت طلبکار هستیم! آخر شما چه کاره اید و چه کاره بوده اید که اینک طلبکارید. شما توان اینکه بعد از بیست سال خوردن و خوابیدن و خود را بهترین خواندن، در خارج از ایران کار بگیرید و بخشی از فشار به این کشور را کم کنید، ندارید و تازه طلبکار هم هستید! وقتی ساخت نیروگاهی در خارج از ایران، بیش از دو دلار برای هر وات قیمت دارد و این قیمت در ایران به سی و پنج سنت می رسد، چطور می شود که بخش صنعتی تولید برق نمی تواند در خارج از ایران آنقدر کار بگیرد که ما به تحریم ها بخندیم؟؟ یعنی بیست و پنج سال تزریق سرمایه و بازار انحصاری برای توفیق این صنعت کافی نبوده؟ حال به جای اینکه در بازار تخصصی نیروگاهی کار کنند، وارد بازار نفت و گاز ایران شده اند تا به مانند حوزه برق، از رانت های مشابه بهره بگیرند؛ درست مانند همان فرزندی که به رغم همه حمایت ها، هنوز می خواهد که در خانه بماند. آنکه در حوزه نفت، خورده است، اینک می خواهد در حوزه تجارت وارد گردد. و من مطمئن هستم که اگر صنعت خودرو هم در تحریم نبود، هم اینک همه نیروگاه سازان و نفت و گاز کاران، وارد این حوزه شده بودند. یعنی استراتژی این صنایع دولتی، عبارت شده از استفاده از رانت های ملی، به جای نفوذ و رقابت در بازارهای فراملی. حال باید پرسید تا کی ایران و ملت ایران باید بچه داری کند؟ و عذاب آورتر اینکه تا کی باید نق زدن این بچه های لوس را تحمل کند؟


ارسال شده در:
برچسب ها:داستان ،داستانک ،

مدل سازی اطلاعات ساختمان building information modeling - تا کی باید بچه داری کرد؟


مدل سازی اطلاعات ساختمان building information modeling - تا کی باید بچه داری کرد؟,مدل سازی اطلاعات ساختمان, building information modeling
تمامی حقوق این وب سایت متعلق به مدل سازی اطلاعات ساختمان building information modeling است. ||